شناخت آب و انواع سختی گیر آب

آب سخت یکی از مهم‌ترین عوامل ایجاد رسوب در سیستم‌های تأسیساتی، دیگ‌های بخار، مبدل‌های حرارتی و تجهیزات سرمایشی و گرمایشی است. استفاده از سختی گیر آب باعث حذف یون‌های کلسیم و منیزیم شده و از تشکیل رسوبات آهکی جلوگیری می‌کند. در این مقاله ابتدا با ساختار و ویژگی‌های آب آشنا می‌شویم و سپس انواع سختی گیر آب، روش‌های کاهش سختی و نحوه عملکرد آن‌ها را بررسی خواهیم کرد.

ترکیبات آب

آب با فرمول شیمیایی H₂O از دو عنصر هیدروژن و اکسیژن تشکیل شده و یکی از مهم‌ترین مواد مورد استفاده در طبیعت و صنعت به شمار می‌رود. علاوه بر نقش حیاتی در زندگی انسان، گیاهان و سایر موجودات زنده، آب در صنایع مختلف از جمله نیروگاه‌ها، موتورخانه‌ها، سیستم‌های سرمایش و گرمایش و خطوط تولید نیز کاربرد گسترده‌ای دارد.

در بسیاری از تجهیزات تأسیساتی، کیفیت آب تأثیر مستقیمی بر راندمان، طول عمر تجهیزات و هزینه‌های نگهداری دارد. به همین دلیل کنترل سختی و حذف املاح اضافی، یکی از مهم‌ترین اقدامات در بهره‌برداری صحیح از این سیستم‌ها محسوب می‌شود.

منابع تأمین آب

آب مورد استفاده در بخش‌های مختلف از منابع گوناگونی تأمین می‌شود که هر کدام کیفیت و میزان املاح متفاوتی دارند. مهم‌ترین منابع تأمین آب عبارت‌اند از:

• آب‌های زیرزمینی (چاه و قنات)
• چشمه‌ها
• رودخانه‌ها
• دریاچه‌ها
• آب باران پس از جمع‌آوری و ذخیره‌سازی

حالت‌های آب

آب در طبیعت به سه حالت مایع، جامد و بخار وجود دارد و به طور مداوم بین این سه حالت در چرخه آب جابه‌جا می‌شود. هر یک از این حالت‌ها ممکن است حاوی ناخالصی‌ها و مواد محلول باشند که بسته به نوع مصرف، لازم است توسط تجهیزات تصفیه آب حذف شوند.

خواص آب

کیفیت آب تنها به شفاف بودن آن محدود نمی‌شود. آب دارای ویژگی‌های شیمیایی، فیزیکی و باکتریولوژی مختلفی است که هر یک می‌تواند بر عملکرد تجهیزات تأسیساتی و همچنین سلامت انسان تأثیر بگذارد.

خواص شیمیایی آب

آب هنگام عبور از لایه‌های مختلف زمین، املاح و ترکیبات گوناگونی را در خود حل می‌کند. وجود این مواد باعث تغییر کیفیت آب و افزایش سختی آن می‌شود. مهم‌ترین ترکیبات موجود در آب عبارت‌اند از:

• اکسیژن محلول، دی‌اکسید کربن و آمونیاک
• اکسیدهای آهن
• نمک‌های کلسیم و منیزیم
• کلریدها و سولفات‌های فلزی
• ذرات معلق، مواد آلی، باکتری‌ها و رسوبات آهکی

یکی از مهم‌ترین پارامترهای شیمیایی آب، سختی آب و همچنین میزان pH آن است. افزایش سختی باعث تشکیل رسوبات آهکی در لوله‌ها، مبدل‌های حرارتی، بویلرها و تجهیزات سرمایشی می‌شود و در نتیجه راندمان انتقال حرارت کاهش یافته و مصرف انرژی افزایش پیدا می‌کند.

در صورتی که رسوبات به‌موقع حذف نشوند، معمولاً نیاز به انجام خدماتی مانند
اسیدشویی چیلر
یا سرویس کامل تجهیزات حرارتی و سرمایشی خواهد بود.

pH آب

عدد pH میزان اسیدی یا قلیایی بودن آب را نشان می‌دهد. آب خالص دارای pH برابر ۷ بوده و از نظر شیمیایی خنثی محسوب می‌شود.

• pH کمتر از ۷: آب اسیدی است و احتمال خوردگی تجهیزات را افزایش می‌دهد.
• pH برابر ۷: آب خنثی و مناسب برای بسیاری از کاربردها است.
• pH بیشتر از ۷: آب خاصیت قلیایی پیدا می‌کند و می‌تواند موجب تشکیل رسوب شود.

کنترل pH در سیستم‌های سرمایش، گرمایش و بویلرها اهمیت زیادی دارد؛ زیرا خروج این پارامتر از محدوده استاندارد، عمر مفید تجهیزات را کاهش می‌دهد.

خواص فیزیکی آب

خواص فیزیکی آب از جمله عواملی هستند که کیفیت ظاهری و قابلیت استفاده از آن را مشخص می‌کنند. این ویژگی‌ها علاوه بر مصارف آشامیدنی، در عملکرد تجهیزات تأسیساتی، سیستم‌های سرمایشی و گرمایشی نیز تأثیر قابل توجهی دارند.

مهم‌ترین خواص فیزیکی آب عبارت‌اند از:

• رنگ
• کدورت (Turbidity)
• بو و طعم
• وزن مخصوص
• نقطه جوش و نقطه انجماد
• گرمای ویژه و گرمای نهان

هرچه میزان مواد معلق و املاح محلول در آب بیشتر باشد، کیفیت فیزیکی آن کاهش پیدا می‌کند. افزایش وزن مخصوص، تغییر رنگ یا ایجاد بوی نامطبوع معمولاً نشانه وجود آلاینده‌ها یا املاح بیش از حد در آب است.

خواص باکتریولوژی آب

آب محیط مناسبی برای رشد بسیاری از میکروارگانیسم‌ها است. انواع باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها، جلبک‌ها و سایر موجودات ذره‌بینی ممکن است در منابع آب وجود داشته باشند. به همین دلیل، آب خام معمولاً برای شرب یا استفاده در بسیاری از فرآیندهای صنعتی مناسب نیست و باید پیش از مصرف، ضدعفونی و تصفیه شود.

در سیستم‌های تأسیساتی نیز وجود آلودگی‌های میکروبی می‌تواند موجب تشکیل لجن، خوردگی بیولوژیکی و کاهش راندمان تجهیزات شود. به همین علت کیفیت آب در موتورخانه‌ها، برج‌های خنک‌کننده و سیستم‌های سرمایشی اهمیت ویژه‌ای دارد.

روش‌های ضدعفونی کردن آب

برای حذف میکروارگانیسم‌ها و افزایش کیفیت آب، از روش‌های مختلف ضدعفونی استفاده می‌شود. انتخاب هر روش به کیفیت آب خام، نوع مصرف و استانداردهای مورد نیاز بستگی دارد.

رایج‌ترین روش‌های گندزدایی آب عبارت‌اند از:

• کلرزنی
• ته‌نشینی و حذف ذرات معلق
• استریل‌سازی
• استفاده از اشعه فرابنفش (UV)
• ازن‌زنی (Ozonation)

کلرزنی آب

کلرزنی یکی از متداول‌ترین روش‌های ضدعفونی آب است. کلر با اکسید کردن مواد آلی و از بین بردن بسیاری از باکتری‌ها، ویروس‌ها و عوامل بیماری‌زا، کیفیت آب را بهبود می‌بخشد.

کارایی کلر به عوامل مختلفی وابسته است که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:

• pH آب
• درجه قلیائیت
• دمای آب
• مقدار مواد آلی موجود در آب
• مدت زمان تماس کلر با آب
• غلظت کلر تزریق‌شده

در شبکه‌های آب آشامیدنی معمولاً مقدار کلر آزاد باقی‌مانده در محدوده 0.2 تا 0.3 ppm نگه داشته می‌شود تا ضمن حفظ خاصیت ضدعفونی، از ایجاد بو و طعم نامطلوب جلوگیری شود.

مقدار مناسب کلر برای ضدعفونی

مصرف کلر باید مطابق استاندارد انجام شود؛ زیرا کمبود آن باعث ضدعفونی ناقص و افزایش بیش از حد آن موجب مشکلات بهداشتی خواهد شد.

ضدعفونی آب با اشعه فرابنفش (UV)

در این روش، آب از مقابل لامپ‌های تولیدکننده اشعه فرابنفش عبور می‌کند. انرژی UV با از بین بردن DNA میکروارگانیسم‌ها، توانایی تکثیر آن‌ها را از بین می‌برد و بدون افزودن مواد شیمیایی، آب را ضدعفونی می‌کند.

البته برای عملکرد مناسب سیستم UV، لازم است آب قبل از ورود به دستگاه، تا حد امکان شفاف و عاری از ذرات معلق باشد.

روش‌های کاهش سختی آب

برای حذف یون‌های کلسیم و منیزیم و جلوگیری از تشکیل رسوب، روش‌های مختلفی وجود دارد. انتخاب هر روش به میزان سختی آب، دبی مصرفی و نوع کاربرد بستگی دارد.

رایج‌ترین روش‌های کاهش سختی آب عبارت‌اند از:

• استفاده از آب آهک
• تبادل یونی با رزین
• اسمز معکوس (RO) در برخی کاربردهای خاص

در میان این روش‌ها، سختی‌گیرهای رزینی به دلیل راندمان بالا، هزینه نگهداری مناسب و عملکرد مطمئن، رایج‌ترین گزینه در موتورخانه‌ها، بویلرها و سیستم‌های تأسیساتی محسوب می‌شوند.

روش آب آهک

در این روش با افزودن مقدار مشخصی آهک به آب، بخشی از سختی موقت حذف می‌شود. اگرچه این روش در برخی کاربردهای صنعتی هنوز استفاده می‌شود، اما امروزه سختی‌گیرهای رزینی به دلیل دقت و راندمان بالاتر، جایگزین مناسبی برای آن محسوب می‌شوند.

روش تبادل یونی

در روش تبادل یونی، آب از میان بستر رزین عبور می‌کند. رزین یون‌های کلسیم و منیزیم موجود در آب را جذب کرده و به جای آن‌ها یون سدیم آزاد می‌کند. نتیجه این فرآیند، کاهش سختی آب و جلوگیری از تشکیل رسوبات در تجهیزات است.

پس از اشباع شدن رزین، لازم است دستگاه با محلول آب و نمک احیا (Regeneration) شود تا ظرفیت تبادل یونی آن مجدداً بازیابی گردد.

انواع سختی گیر آب

پس از آشنایی با مفهوم سختی آب، نوبت به انتخاب روش مناسب برای حذف آن می‌رسد. امروزه سختی‌گیرهای مختلفی برای مصارف خانگی، تجاری و صنعتی تولید می‌شوند که هرکدام بر اساس مکانیزم متفاوتی کار می‌کنند. انتخاب نوع مناسب سختی گیر به عواملی مانند میزان سختی آب، حجم مصرف، کیفیت آب خام و نوع کاربرد بستگی دارد.

در میان این روش‌ها، سختی‌گیر رزینی همچنان رایج‌ترین گزینه در سیستم‌های تأسیسات مکانیکی محسوب می‌شود و در اغلب موتورخانه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

سختی آب چیست؟

سختی آب به مجموع یون‌های کلسیم و منیزیم محلول در آب گفته می‌شود. علاوه بر این دو عنصر، وجود مقادیر کمی از آهن، منگنز و برخی فلزات دیگر نیز می‌تواند در افزایش سختی آب مؤثر باشد.

هرچه میزان این املاح بیشتر باشد، احتمال تشکیل رسوب در لوله‌ها، مبدل‌های حرارتی، دیگ‌های آب گرم، بویلرها و تجهیزات سرمایشی افزایش پیدا می‌کند. این رسوبات علاوه بر کاهش قطر داخلی لوله‌ها، انتقال حرارت را نیز مختل کرده و باعث افزایش مصرف انرژی می‌شوند.

در سیستم‌های تهویه مطبوع نیز تجمع رسوبات روی کویل‌ها و مبدل‌ها موجب کاهش ظرفیت سرمایش و گرمایش شده و هزینه تعمیرات را افزایش می‌دهد. به همین دلیل استفاده از آب با سختی کنترل‌شده نقش مهمی در افزایش عمر تجهیزات دارد.

انواع سختی آب

به طور کلی سختی آب به دو گروه اصلی تقسیم می‌شود که شناخت تفاوت آن‌ها در انتخاب روش مناسب تصفیه اهمیت زیادی دارد.

۱- سختی موقت

این نوع سختی ناشی از بی‌کربنات‌ها و کربنات‌های کلسیم و منیزیم است. سختی موقت معمولاً با جوشاندن آب یا استفاده از روش آهک‌زنی تا حد زیادی قابل حذف است و بیشترین سهم را در تشکیل رسوبات آهکی دارد.

۲- سختی دائم

سختی دائم در اثر وجود سولفات‌ها، کلریدها، نیترات‌ها و سیلیکات‌های کلسیم و منیزیم ایجاد می‌شود. این نوع سختی با جوشاندن از بین نمی‌رود و برای حذف آن معمولاً از سختی‌گیرهای رزینی یا سیستم‌های اسمز معکوس استفاده می‌شود.

در بیشتر پروژه‌های تأسیسات مکانیکی، استفاده از سختی‌گیر رزینی به دلیل راندمان بالا و قابلیت احیای مجدد رزین، اقتصادی‌ترین و مطمئن‌ترین راهکار برای کنترل سختی آب محسوب می‌شود.

اگر در موتورخانه ساختمان از دیگ آب گرم، چیلر تراکمی یا فن کویل استفاده می‌شود، کنترل سختی آب می‌تواند از ایجاد رسوبات، کاهش راندمان و افزایش هزینه‌های تعمیرات جلوگیری کند.

ساختمان سختی گیرهای رزینی

اگرچه سختی‌گیرها در ظرفیت‌ها و برندهای مختلف تولید می‌شوند، اما ساختار کلی آن‌ها تقریباً یکسان است. این تجهیزات معمولاً در موتورخانه ساختمان‌ها، صنایع، بیمارستان‌ها و کارخانه‌ها نصب شده و از چند بخش اصلی تشکیل می‌شوند که هر کدام وظیفه مشخصی در فرآیند حذف سختی آب دارند.

۱- ستون سختی گیر

بدنه اصلی دستگاه معمولاً از ورق فولادی ساخته می‌شود و وظیفه نگهداری رزین و تحمل فشار آب را بر عهده دارد. این مخزن بر اساس ظرفیت دستگاه در ابعاد مختلف تولید شده و معمولاً دارای دریچه بازدید، فلنج‌های ورودی و خروجی و پوشش ضدخوردگی است.

در بسیاری از سختی‌گیرهای صنعتی، طراحی مخزن مطابق استانداردهای مخازن تحت فشار انجام می‌شود تا در برابر فشار کاری و خوردگی طول عمر مناسبی داشته باشد.

۲- سیستم توزیع و جمع‌آوری آب

برای اینکه تمام رزین‌ها به صورت یکنواخت در فرآیند تبادل یونی شرکت کنند، آب باید به طور مساوی روی بستر رزین توزیع شود. به همین دلیل در قسمت بالای مخزن از آب‌پخش‌کن و در قسمت پایین از مجموعه نازل‌ها استفاده می‌شود.

این طراحی باعث می‌شود جریان آب در تمام سطح رزین پخش شده و از ایجاد مسیرهای میان‌بر (Channeling) جلوگیری شود؛ موضوعی که تأثیر مستقیمی بر راندمان سختی‌گیر دارد.

۳- لوله‌کشی و شیرآلات

در قسمت جلوی دستگاه مجموعه‌ای از لوله‌ها، شیرها و اتصالات نصب می‌شود که مسیرهای مختلف عملکرد دستگاه را کنترل می‌کنند. این مسیرها شامل آب ورودی، آب خروجی، بک‌واش، تخلیه و ورود محلول آب نمک هستند.

۴- نازل‌های سختی گیر

در کف مخزن تعدادی نازل پلاستیکی یا استیل نصب می‌شود که وظیفه جمع‌آوری آب تصفیه‌شده و همچنین جلوگیری از خروج رزین را بر عهده دارند. کیفیت نازل‌ها تأثیر زیادی در عملکرد دستگاه دارد و خرابی آن‌ها می‌تواند باعث خروج رزین و کاهش راندمان سختی‌گیر شود.

۵- لایه سیلیس محافظ

بین نازل‌ها و بستر رزین، یک لایه شن سیلیسی با دانه‌بندی مشخص قرار می‌گیرد. این لایه علاوه بر محافظت از نازل‌ها، باعث توزیع یکنواخت جریان آب شده و از ورود ذرات رزین به قسمت پایین مخزن جلوگیری می‌کند.

۶- مخزن آب نمک

رزین‌ها پس از مدتی کارکرد اشباع شده و توانایی جذب یون‌های کلسیم و منیزیم را از دست می‌دهند. برای بازگرداندن ظرفیت رزین از محلول آب و نمک استفاده می‌شود که در مخزن مخصوص آب نمک تهیه و نگهداری می‌شود.

در زمان احیا، محلول آب نمک از داخل بستر رزین عبور کرده و یون‌های سدیم دوباره جایگزین یون‌های کلسیم و منیزیم می‌شوند. به این فرآیند، احیای رزین (Regeneration) گفته می‌شود.

۷- پوشش ضدخوردگی

از آنجا که بدنه سختی‌گیر دائماً در تماس با آب قرار دارد، معمولاً سطوح داخلی آن با رنگ اپوکسی یا پوشش‌های مقاوم در برابر خوردگی محافظت می‌شوند. این پوشش‌ها علاوه بر افزایش طول عمر دستگاه، از زنگ‌زدگی و آلودگی آب نیز جلوگیری می‌کنند.

روش‌های کنترل سختی گیر

سختی‌گیرها از نظر نحوه کنترل و انجام عملیات احیای رزین در سه گروه اصلی قرار می‌گیرند. انتخاب هرکدام به ظرفیت سیستم، میزان مصرف آب و بودجه پروژه بستگی دارد.

در پروژه‌های جدید معمولاً از سختی‌گیرهای تمام اتوماتیک استفاده می‌شود، زیرا احتمال خطای انسانی را کاهش داده و عملیات احیای رزین به صورت خودکار انجام می‌شود.

استفاده از سختی‌گیر مناسب در کنار نگهداری صحیح چیلر، سرویس دوره‌ای سیستم سرمایش و کنترل کیفیت آب موتورخانه، می‌تواند عمر تجهیزات را به میزان قابل توجهی افزایش داده و از هزینه‌های تعمیرات جلوگیری کند.

انواع سختی آب

سختی آب به مجموع یون‌های کلسیم (Ca²⁺) و منیزیم (Mg²⁺) محلول در آب گفته می‌شود. هرچه غلظت این یون‌ها بیشتر باشد، آب سخت‌تر است. وجود مقدار کمی از این املاح برای آب آشامیدنی مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما زمانی که سختی افزایش یابد، رسوبات آهکی در تجهیزات تشکیل شده و باعث کاهش راندمان سیستم‌های گرمایشی و سرمایشی می‌شود.

در سیستم‌های تاسیساتی، آب سخت علاوه بر تشکیل رسوب، باعث افزایش افت فشار، کاهش دبی، بالا رفتن دمای کاری تجهیزات و در نهایت افزایش هزینه تعمیرات می‌شود. در بسیاری از مواقع نیز برای حذف این رسوبات نیاز به اسیدشویی چیلر یا سرویس فن کویل خواهد بود.

سختی موقت آب

سختی موقت که با نام سختی کربناتی نیز شناخته می‌شود، عمدتاً ناشی از وجود بی‌کربنات‌های کلسیم و منیزیم در آب است. این نوع سختی با افزایش دما و جوشاندن آب تا حد زیادی از بین می‌رود؛ زیرا بی‌کربنات‌ها به کربنات تبدیل شده و به صورت رسوب ته‌نشین می‌شوند.

• قابل حذف با جوشاندن آب
• عامل اصلی تشکیل رسوبات آهکی در تجهیزات گرمایشی
• در آب‌های زیرزمینی بیشتر مشاهده می‌شود.

سختی دائم آب

سختی دائم یا سختی غیرکربناتی به علت وجود سولفات‌ها، کلریدها، نیترات‌ها و سایر نمک‌های کلسیم و منیزیم ایجاد می‌شود. این نوع سختی با جوشاندن از بین نمی‌رود و برای حذف آن معمولاً از دستگاه‌های سختی گیر رزینی یا سایر روش‌های تصفیه استفاده می‌شود.

مقایسه سختی موقت و سختی دائم

کنترل سختی گیرها

سختی گیرهای رزینی از نظر نحوه بهره‌برداری و احیای رزین در سه گروه اصلی تولید می‌شوند. انتخاب نوع مناسب به ظرفیت سیستم، میزان مصرف آب، تعداد اپراتورها و بودجه پروژه بستگی دارد.

سختی گیر دستی

ساده‌ترین نوع سختی گیر، مدل دستی است. در این دستگاه تمام مراحل احیای رزین توسط اپراتور انجام می‌شود و شیرهای ورودی و خروجی به صورت دستی تغییر وضعیت پیدا می‌کنند. این مدل قیمت مناسبی دارد اما برای پروژه‌هایی که مصرف آب بالایی دارند چندان مناسب نیست.

سختی گیر نیمه اتوماتیک

در سختی گیر نیمه اتوماتیک، عملیات بک واش و احیای رزین با استفاده از شیر چندراهه انجام می‌شود. اپراتور تنها کافی است شیر را در موقعیت مناسب قرار دهد تا هر مرحله از فرآیند احیا اجرا شود. این مدل نسبت به نوع دستی بهره‌برداری آسان‌تر و احتمال خطای کمتری دارد.

سختی گیر تمام اتوماتیک

در سختی گیرهای تمام اتوماتیک، تمامی مراحل احیای رزین توسط شیرهای اتوماتیک و کنترلرهای زمانی یا حجمی انجام می‌شود. این تجهیزات پس از رسیدن به ظرفیت مشخص، به صورت خودکار عملیات بک واش، مکش آب نمک، شستشوی رزین و بازگشت به مدار را انجام می‌دهند.

نحوه انتخاب سختی گیر آب

انتخاب ظرفیت مناسب سختی گیر اهمیت زیادی در عملکرد سیستم دارد. اگر ظرفیت دستگاه کمتر از مقدار مورد نیاز باشد، رزین در مدت زمان کوتاهی اشباع شده و کیفیت آب خروجی کاهش پیدا می‌کند. از طرف دیگر انتخاب دستگاه بیش از حد بزرگ نیز باعث افزایش هزینه خرید و نگهداری خواهد شد.

برای انتخاب سختی گیر معمولاً پارامترهای زیر بررسی می‌شوند:

• دبی مصرفی آب (متر مکعب بر ساعت)
• میزان سختی آب خام (ppm یا mg/L)
• سختی مجاز آب خروجی
• فاصله زمانی بین دو مرحله احیای رزین
• ظرفیت تبادل یونی رزین
• حجم رزین مورد نیاز

مراحل احیای رزین سختی گیر

پس از اشباع شدن رزین، دستگاه باید احیا شود تا دوباره بتواند یون‌های کلسیم و منیزیم را جذب کند. این فرآیند معمولاً شامل چهار مرحله اصلی است.

در سختی گیرهای اتوماتیک تمامی این مراحل توسط شیر کنترل انجام می‌شود، اما در مدل‌های دستی اپراتور باید به ترتیب شیرها را تغییر وضعیت دهد.

سیکلون چیست؟

سیکلون یا هیدروسیکلون تجهیزی است که برای حذف شن، ماسه و ذرات نسبتاً درشت موجود در آب استفاده می‌شود. این دستگاه بیشتر در چاه‌های آب، شبکه‌های آبیاری، صنایع و تأسیسات بزرگ کاربرد دارد و معمولاً قبل از فیلترهای شنی یا سختی گیر نصب می‌شود.

عملکرد سیکلون بر اساس نیروی گریز از مرکز است. آب پس از ورود به دستگاه به صورت مارپیچی حرکت می‌کند و ذرات سنگین‌تر مانند شن و ماسه به سمت پایین هدایت شده و در مخزن جمع می‌شوند. آب تصفیه شده نیز از قسمت فوقانی خارج می‌شود.

دی‌اریتور (Deaerator) چیست؟

در سیستم‌های بخار، وجود اکسیژن و دی‌اکسیدکربن محلول در آب می‌تواند باعث خوردگی شدید دیگ بخار، خطوط لوله و تجهیزات شود. دی‌اریتور دستگاهی است که این گازهای محلول را قبل از ورود آب به بویلر حذف می‌کند.

در این دستگاه، آب توسط بخار گرم شده و سطح تماس بسیار زیادی بین آب و بخار ایجاد می‌شود. در نتیجه اکسیژن و سایر گازهای محلول از آب جدا شده و از بالای دستگاه تخلیه می‌شوند.

مزایای استفاده از دی‌اریتور

• جلوگیری از خوردگی دیگ بخار و لوله‌ها
• افزایش عمر تجهیزات موتورخانه
• کاهش مصرف مواد شیمیایی ضدخوردگی
• بهبود راندمان سیستم بخار
• جلوگیری از شوک حرارتی به بویلر

جمع‌بندی

سختی آب یکی از مهم‌ترین عوامل کاهش راندمان تجهیزات تاسیساتی است. وجود املاح کلسیم و منیزیم باعث تشکیل رسوبات آهکی، افزایش مصرف انرژی، کاهش انتقال حرارت و افزایش هزینه‌های تعمیر و نگهداری می‌شود. به همین دلیل استفاده از سختی گیر مناسب، انجام احیای منظم رزین و کنترل کیفیت آب، نقش مهمی در افزایش عمر تجهیزات سرمایشی و گرمایشی دارد.

در پروژه‌های صنعتی و موتورخانه‌های بزرگ، استفاده هم‌زمان از تجهیزاتی مانند سختی گیر رزینی، سیکلون و دی‌اریتور می‌تواند کیفیت آب را به میزان قابل توجهی افزایش داده و از بروز مشکلاتی مانند رسوب، خوردگی و کاهش راندمان جلوگیری کند.